جامه ی کس سیه و دلق خود ازرق نکنیم

رقم مغلطه بر دفتر دانش نزنیم

                               سر حق بر ورقه شعبده ملحق نکنیم

عیب درویش و توانگر به کم وبیش بد است

                                            کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنیم

خوش برآنیم جهان در نظر راهروان

                                         فکراسب سیه و زین مغرق نکنیم

آسمان کشتی ارباب هنر می شکند

                                     تکیه آن به که به این بحرمعلق نکنیم

گر بدی گفت حسودی و رفیقی رنجید

                             گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم      

 ی مدته که ی آدم بی کار همینطور هر روز به وبلاگ من سر می زنه و با اسم یکی از دوستان نزدیکم برام پیام می ذاره ابتدا باید عرض کنم من علاوه بر شعر در حوضه نقد هم فعالیت دارم و قادرم سبک نوشتن و حتا گویش دوستانم را بی آنکه از کسی سوالی بپرسم باز شناسی کنم در ثانی انسانی که حتا توان معرفی خود را ندارد حرفهایش نه برای من ونه برای هیچ انسان عاقلی قابل اهمیت نیست آنچه  باعث شد این یادداشت را بنویسم مساله ی جالبی بود که همین امروز با آن برخورد کردم امروز پیامی از طرف خودم به من رسید که نشون می ده  اون از طرف من هم برای دیگران پیام گذاشته که به احتمال سهوا برای خودم ارسال شده من همه ی دوستانم را خوب می شناسم به خصوص کسی را که یکی از دوستان خانودگی ماست پس لطفا اگر پیامی به نام من در هر وبلاگی دریافت کردید بدانید که از من نیست تمام دوستانم می دانند من کامت ها را بانام وبلاگم می نویسم وبرای کسی که این کار را انجام می دهد بیش از هر چیز آرزوی سلامتی می کنم چون او حقیقتا یک انسان مریض است چهار شنبه ی آخر سال وعید بر همه ی شما مبارک باشد

منتظر شعر مقاله ونقد ونظرتان درباره ی آثاراستاد محمد علی بهمنی هستیم فعلا با یک دوبیتی از خودم:

هزاران گونه معنا داری ای شعر

ومثل عشق ژرفا داری ای شعر

زمین و آسمانم سایه ی توست

تو در ذرات من جا داری ای شعر

تو

مثل گذشته پر شدم از دیدگاه تو

اما چرا زمین شده غرق نگاه تو

گاهی فقط به بودن تو فکر می کنم

بالا نمی رود دلم از پرتگاه تو

حسی عجیب پر شده در تار و پود من

این دفعه هم دوباره به سمت گناه تو

هی پرت می شوم وتو باور نمی کنی

دیگر موافقت شده با رسم و راه تو

امشب که آسمان تو ابری نمی شود

وقتی پلنگ آمده تا سمت ماه تو

با این غزل که آمده بیرون نمی روند

 خیل عظیم جمعیت از بارگاه تو

                        غرق است در توهم تاریک فال من

شک می کنم به حافظ و باور نمی کنم

                           با نقشه ات بیان شده طرح سوال من

امشب تمام  حس غزل هایت ای عزیز

                         بارانی است مثل هوای شمال من

«ما ازموده ایم در این شهر بخت خویش»

                          این دفعه هم همین شده تکرار فال من

حافظ چرا نمی کنی باور که شعر تو

                          این لحظه ها نمی کند فرقی به حال من

وقتی خطوط دست تو تعبیر می شود

                         حتا بدون دیدن اشک زلال من

انگار در تبانی شب های بی فروغ

                          سیلی زدی به باور سبز و محال من

دوستان عزیز مدتی بود به روز نبودم  با عرض معذرت ی مدت سیستمم دچار مشکل بود بعد از اون هم از طرف انجمن پیشرو از استاد محمد علی بهمنی دعوت کرده بودم  دنبال برنامه ریزی این جلسه بودم به محض اینکه گزارش جلسه رو اماده کردم براتون می زارم  فعلا این دو شعر کوتاه

ستاره

دوست دارم

صورت روز را بخراشم

بار دیگر ستاره ام را ببینم

بارانی

تا کمی راه می روم

اشک شعر هایم

بارانی جدیدی

تنم کرده است

دیگر به نام شعرها زیبا نخواهم شد

                             دلواپس احساس و رویا ها نخواهم شد

کوه غرورم خوب می دانم ولیکن باز

                                  در پیشگاه حس تازه تا نخواهم شد 

گفتم که باران می شوم با عشق می بارم

                                  گفتم که باران می شوم اما نخواهم شد

من تا ببینم حس شور انگیز شعرم را 

                                   دل را به دریا می زنم دریا نخواهم شد

یک روز پیدا می کنم راز وجودش را

                            آن روز شاعر می شوم حالا  نخواهم   شد

  حتا نمی دانم به حکم آخرین شعرم

                                 در باغ رویا می شوم جا یا نخواهم شد   

بر این غزل ها تکیه کردم عمری و افسوس

                               « طوری زمین خوردم که دیگر پانخواهم شد»

حجمی به سختی دل دیوار می کشید

جایی برای بودن ما نیست در بهار

حسی مرا به ورطه ی تکرار می کشید

مردی در آن سوی شب شعرم بدون شمع

در کوچه ها قدم زده سیگار می کشید

اردیبهشت کهنه تقویم من ببین

اردی جهنمی شده او جار می کشید

تصویر های خاطره با شعر من فقط

طرحی برای میل خریدار می کشید

احساس مرده ایست که در کوچه های شعر

شاعر نشسته بود و به نا چار می کشید

خانه ی مادر بزرگم را خیابان کرده اند              ساحل افکار من را غرق توفان کرده اند

رد شده بلوار از روی درخت تاب من                تازه فهمیدم که باغم را بیابان کرده اند

من نمی فهمم در آوردند اینگونه چرا               ریشه ی گل را و پل ها را فراوان کرده اند

یادم آمد روزگاری بار ها خوردم زمین               سمت جدول ها که چشمم را چه گریان کرده اند

گم شده رد تمام کودکی هایم ببین                آسمان چشم من را شکل باران کرده اند

پرده ای نصب است روی خانه ی مادر بزرگ      یک تشکر از تمام شهر داران کرده اند

روی آن پرده نوشتم در کمال زیرکی                با چه حقی باغ هایم را خیابان کرده اند؟!

 می سوزد این دلم بیمار می شوم

 دلواپس حضور گم شد ستاره ام

 در برهه ی زمان تکرار می شوم

تکرار حادثه تکرار درد و غم

 بر دست های سرد آوار می شوم

در سایه سار عشق سر در گمم چرا

هر چند لحظه ای پرگار می شوم

زخمی ترین صدا آواز سبز اوست

او ناله می کند من تار می شوم

آرامشی عجیب می بینمش ولی

بین خودم و او دیوار می شوم

زنبیل خستگی در دست می روم

من را رها کنید بیدار می شوم 

متاسفم از این که چند وقتی بود نتونسته بودم آپ کنم. کمی گرفتار بودم و خیلی ها هم اعتراض داشتن که چرا دیر به دیر آپ می کنی.ولی این دفعه با یه غزل جدید اومدم که امیدوارم خوشتون بیاد.در ضمن بزودی هم چهره وبلاگ رو عوض میکنم و مشکلات دیگه ی اون هم برطرف میشه.نظر یادتون نره.           

پرم مثل خواب از صدايي كه نيست

        و گشتم پي رد پايي كه نيست                  

                  كي ام من؟كجايم!كجايم!بگو

                        نشانم بده بي ريايي كه نيست

                                  و من هم نشستم سر راه تا

                                         بيارم خبر از خدايي كه نيست

                                                 نزن ناخنك فكر و انديشه را

                                                بخوان شعر را در فضايي كه نيست

                                                  شكستم غزل هاي ديرينه را

                                       كنم رويت آن ماورايي كه نيست

                              شدم كاشف آرزو هاي تلخ

                    و پژواك آنجا صدايي كه نيست

           غزل ثبت شد تا در اعماق ذهن

    رسيدم به آن انتهايي كه نيست

و اين شعر و انديشه پايان چه بود؟   سر آخر رسيدم به جايي كه نيست

آسمان را او به باریدن چرا ترغیب کرد

چون هوای شهرمان را بی سبب خشکی زده

رد پای ابر را خانه ها تعقیب کرد

بیست و سی می گفت:در افکار باران غرق شد

گندم کوبیده را برد و درخت سیب کرد

بی گمان ابری به جرم خوردن سیب از درخت

رفت بارانی بپوشد دست در یک جیب کرد

تا ببارد پولهایش بر زمین بی علف

عیدی امسال مجلس را هوا تصویب کرد

واحساس کبودم نیمه جان است                                                                

دوباره یک نفر از بین ما رفت

و ماه آسمان قدش کمان است.

جامعه ی فرهنگ و ادبیات آستارا دوباره عزیزی را از دست داد منصور بنی مجیدی به دیار باقی شتافت

فقدان این شاعر بزرگ را به خانواده ی آن مرحوم و جامعه ی ادبیات ایران تسلیت عرض می نمایم.

اگرچه رفتن تو نا گوار است

اجل هم تا همیشه در شکار است

لباس از ابر ها باید بپوشی

برایت آسمان هم سوگوار است

(۱)

از بال فرشته ها جدا آمده بود

من فکذر نکردم که چرا آمده بود

هی شعر غزل ستاره از من بارید

آن شب که  به خواب من خدا آمده بود

(۲)

من در هوس فکرو خیالی هستم

شرمنده ام اهل این حوالی هستم

روی دل من دوباره پا نگذارید

از هر چه به رنگ کینه خالی هستم

همچنان منتظر نظراتتون در مورد مقاله ای که در پست قبلی آمده هستم.

دوستان عزیز با توجه به درخواست های برخی از دوستان و قولی که داده بودم مقاله را در اختیارتون گذاشتم.منتظر نظرات جدیدتون هستم.برای دیدن مقاله می تونید به ادامه مطلب مراجعه کنید.

لباس شعر مرا استعاره می بافد

وآسمان غزل پر ستاره می بافد

دلش خوش است به اینکه عروس شعر است و

تمام حس مرا با اشاره می بافد

وچون قدم بگذارم به حس شعر سپید

خطوط مبهم آن را دوباره می بافد

وهدیه ای که برایم غزل نشد اما

به انتظار نگاهم  نظاره می بافد

ردیف این  غزلم را تمام می بینم

من از نفس پاک شما جا ماندم

تا باز شود گم شده ی این جاده

در خانه ی نمناک شما جا ماندم

از پشت سرم پنجره ای رو به افق

باز از تب غمناک شما جا ماندم

تا هست دوباره فصل بیداری گل

برگرد که در خاک شما جا ماندم 

                                   خريد پستي                                                             

تکه ابری گرفته ‌‌دیگر هیچ

سهمم از آسمان همین بوده است

در بهت و خیال گل شدی می باری

تو مثل ستاره تا سحر بیداری

آیینه ی چشمان غزل شاهد بود 

با شوق مرا به شعر وا می داری

 (۲)

با آمدنت دوباره گل کرد غزل

در دامن تو ستاره گل کرد غزل

پاشید به روی ذهن بیداری من

با نیت استخاره گل کرد غزل